Wyspiarska Kuchnia
W niektórych opracowaniach dzieli się tutejsze budownictwo na trzy kategorie: wiejskie, podmiejskie i miejskie. Chociaż można mówić o tych trzech typach zabudowy oddzielnie, to wzajemna zależność i wspólnota stylów oraz konstrukcji sprawia, że nie sposób rozwodzić się nad jednym z nich, nie odwołując się do pozostałych. Wiejskie domy na wyspie rozrastały się wokół centralnego punktu, którym zazwyczaj było pale-nisko. Układ był zawsze podporządkowany funkcji, dlatego za najważniejszy element każdego siedliska uważano środkowe podwórze, czyli clastra. W wiejskich domach (finca) ten wewnętrzny dziedziniec służył głównie za miejsce spotkań, ale miał też ważną funkcję strategiczną, ponieważ zapewniał mieszkańcom rodzaj ochrony. Najprostsze siedliska dzieliły się na ogół na trzy strefy: część należącą do właścicieli (casa de los senores), część dla zarządcy gospodarstwa (casa de los amos) oraz obszar typowych wiejskich zabudowań - stodół, owczarni i przybudówek o różnych funkcjach.
Posiadłości.
Wygląd wiejskiego domu mocno zależał od lokalizacji na wyspie i upraw w gospodarstwie. Górskie finques z kamiennymi ścianami na ogół wydawały się bogatsze niż ich odpowiedniki w głębi wyspy, gdyż stawiano je zwykle z brył piaskowca. Na północy podstawą funkcjonowania gospodarstw były drzewa oliwne, w związku z czym w górskich posiadłościach potrzebowano odpowiednich przestrzeni na prasy do wyciskania oliwy (tafond), a także do przechowywania i przetwarzania oliwek. Na centralnej równinie, gdzie gospodarka opierała się na zbożu, przy budynkach stały młyny albo. jeśli produkowano wino, prasy do winogron.